251․
Թագավորը բանտ գնաց, որովհետև ուզում էր հաճոյանալ ժողովրդին, իր անունը լավ հիշողությամբ թողնել և գտնել այն ցմահ դատապարտվածներին, որոնք անմեղ էին կամ իսկապես զղջում էին, որպեսզի ազատ արձակի։
Բանտարկյալները թագավորին ընդունեցին բողոքներով, յուրաքանչյուրը իրեն անմեղ էր ներկայացնում․ մեկը ասում էր, թե իրեն անիրավ են դատել, մյուսը՝ որ դատավորը կաշառված էր, երրորդը՝ որ իրեն զրպարտել են։ Բոլորն էլ փորձում էին արդարանալ ու ազատություն պահանջել։
Թագավորը նրանց արդարացումներինեց, որովհետև վերակացուն մեկիկ–մեկիկ պատմում էր նրանց իրական հանցանքները, և արքան տեսնում էր, որ նրանք կեղծավոր, չարագործ մարդիկ են։ Այդ պատճառով թագավորը մռայլվեց ու հիասթափվեց։
Երիտասարդ բանտարկյալը տարբերվեց նրանով, որ չէր գոռում իր անմեղության մասին․ նա խոնարհ էր, պատմեց իր կատարած հանցանքները և ընդունեց իր մեղքը՝ նշելով, որ նույնիսկ մահապատժի էր արժանի։ Նրա անկեղծությունը դարձավ նրա առանձնահատկությունը։
Թագավորը վերջում վճռեց ազատել երիտասարդին, ասելով, որ նա «վայրագ գայլ է», որը կարող է «հոշոտել» մյուս «անմեղ գառնուկներին», այսինքն՝ հեգնանքով նրան դուրս հրամայեց, իսկ իրականում ազատ արձակեց, իսկ մյուսները մնացին իրենց պատժին։
252․
Ես ուրախ կլինեմ, երբ ամեն ինչ կկարգավորվի։
Դու քաջ էս ու անձնվեր և դու կարդարացնես մեր հույսերը։
Մարդու արյունատար մազանոթների ընդհանուր երկարությունը հարյուր հազար կիլոմետր է հասնում, իսկ դա հասարակակածից երկուսուկես անգամ երկար է։
253․
Գյուղում բոլորը գիտեին, որ Արմանը ամբողջ օրն ապրում էր խոսքերի մեջ․ խոստանում էր օգնել, խոստանում էր կառուցել, խոստանում էր փոխել աշխարհը։ Բայց երբ եկել էր գործի ժամանակը, նա միշտ ինչ–որ պատճառ էր գտնում՝ վաղը, մյուս շաբաթ, երբ ժամանակ ունենա։
Մի օր գյուղի կամուրջը վնասվեց, և մարդիկ ստիպված էին երկար շրջանցող ճանապարհով անցնել։ Գյուղապետը հայտարարեց, որ կամուրջը պետք է շտապ վերանորոգել։ Արմանը, ինչպես միշտ, առաջինն ասաց․
— Չմտածեք, ես արդեն պլան դրած ունեմ, մի քանի օրում նորից կանգնեցնելու եմ կամուրջը։
Բայց նույն պահին բոլորը միայն մի բան մտածեցին՝ արդյո՞ք այս անգամ էլ նա միայն խոսելու է։
Այդ ժամանակ մի փոքրիկ աղջիկ՝ Մարիամը, մոտեցավ նրան․
— Արման քեռի, եթե ուզում ես բոլորը քեզ հավատան, սկսիր հենց հիմա։
Արման առաջին անգամ ոչինչ չասաց։ Լուռ վերցրեց գործիքները, գնաց դեպի կամուրջը ու սկսեց աշխատել։ Գյուղացիները զարմացած նայում էին նրան․ օրը բացվեց, գիշերը եկավ, բայց Արմանը կանգ չառավ։Երրորդ օրվա առավոտյան կամուրջը կրկին ամուր կանգնած էր։ Մարդիկ հավաքվել էին կողքին՝ չիմանալով ինչ ասել։ Արմանը ժպտաց, սրբեց ճակատից քրտինքը և ասաց․
— Երկար խոսելու կարիք չկա, եթե ասածդ կարող ես ապացուցել գործով։
254․
Անհույս գործ կլիներ մոտավորապես հաշվել․ թե անիվը հայտնագործելու ժամանակից ի վեր մարդկությունն ինչքան ճանապարհներ է կառուցել։
Անիվը հայտնագործելուց առաջ մարդկանց կառուցած ճանապարհների քանակը հաշվելը անհույս գործ կլիներ։
Թվում է․ թե հեծանիվ ունենայի, ամեն ինչ այլ կլիներ։
Թվում է․ թե ամեն ինչ այլ կլիներ, եթե հեծանիվ ունենայի։
Մի քիչ բզբզացի հեծանվիս վրա, բայց անօգուտ էր․ չքշեց։
Տրոյական պատերազմից քսան տարի է անցել արդեն, երբ Ոդիսևսը տուն վերադարձավ։
Երբ Ոդիսևսը տուն վերադարձավ, Տրոյական պատերազմից քսան տարի էր անցել։
Յոթանասուն տարի պահանջվեց, որպեսզի ամերիկյան փոստային գործակալությունը Ջեկ Լոնդոնին ընդունի որպես ականավոր գրող և նրա պատվին նամականիշ թողնի։
Որպեսղի ամենիկյան գործակալությունը Ջեկ Լոնդոնին ընդունի որպես ականավոր գրող և նրա պարվին նամականիշ թողնի, յոթանասում տարի պահանջվեց։
254․
Անհույս գործ կլիներ մոտավորապես հաշվել․ թե անիվը հայտնագործելու ժամանակից ի վեր մարդկությունն ինչքան ճանապարհներ է կառուցել։
Անիվը հայտնագործելուց առաջ մարդկանց կառուցած ճանապարհների քանակը հաշվելը անհույս գործ կլիներ։
Թվում է․ թե հեծանիվ ունենայի, ամեն ինչ այլ կլիներ։
Թվում է․ թե ամեն ինչ այլ կլիներ, եթե հեծանիվ ունենայի։
Մի քիչ բզբզացի հեծանվիս վրա, բայց անօգուտ էր․ չքշեց։
Տրոյական պատերազմից քսան տարի է անցել արդեն, երբ Ոդիսևսը տուն վերադարձավ։
Երբ Ոդիսևսը տուն վերադարձավ, Տրոյական պատերազմից քսան տարի էր անցել։
Յոթանասուն տարի պահանջվեց, որպեսզի ամերիկյան փոստային գործակալությունը Ջեկ Լոնդոնին ընդունի որպես ականավոր գրող և նրա պատվին նամականիշ թողնի։
Որպեսղի ամենիկյան գործակալությունը Ջեկ Լոնդոնին ընդունի որպես ականավոր գրող և նրա պարվին նամականիշ թողնի, յոթանասում տարի պահանջվեց։