Ո՞վ հաջորդեց Պապ թագավորին, ինչո՞վ էր նա հայտնի։ Ի՞նչ եղավ Մուշեղ Մամիկոնյանի հետ։ Մեկնաբանե՛ք նրա վերջին խոսքերը։
Պապ թագավորից հետո Մեծ Հայքի գահ բարձրացավ նրա ազգական Վարազդատը (374–378 թթ.)։ Նա երկար ժամանակ ապրել էր Հռոմում՝ խուսափելով պարսից արքա Շապուհի հետապնդումներից։ Հռոմում գտնվելու ընթացքում Վարազդատը աչքի էր ընկել որպես օլիմպիական խաղերի հաղթող, ինչի շնորհիվ հայտնի էր դարձել։ Քանի որ նա երիտասարդ էր և պետական կառավարման փորձ չուներ, երկրի պաշտպանությունն ու բանակի ղեկավարումը հիմնականում իրականացնում էր սպարապետ Մուշեղ Մամիկոնյանը։ Վերջինս ոչ միայն ղեկավարում էր բանակը, այլև սահմանների պաշտպանությունն էր կազմակերպում և խորհուրդներ տալիս թագավորին։ Նա կողմ էր Հռոմեական կայսրության հետ ռազմական համագործակցության ամրապնդմանը՝ Սասանյան Պարսկաստանի վտանգին դիմակայելու նպատակով։
Սակայն արքունիքում կային ուժեր, որոնք թշնամաբար էին տրամադրված Մուշեղի նկատմամբ։ Նախարար Բատ Սահառունին, ով ժամանակին Վարազդատի դաստիարակն էր, ցանկացավ տիրանալ սպարապետության պաշտոնին։ Նա թագավորին համոզեց, թե Մուշեղը մասնակցություն է ունեցել Պապի սպանությանը և ցանկանում է գահ բարձրանալ։ Արդյունքում կազմակերպվեց դավադրություն, և խնջույքի ժամանակ Մուշեղ Մամիկոնյանը սպանվեց։
Նրա վերջին խոսքերը՝ «Իմ այդքան ծառայությունների ու թափած արյան հատուցումը սա եղավ… Երանի թե այս մահը ձիու վրա ինձ հասներ», արտահայտում են նրա ցավն ու հիասթափությունը։ Նա ցանկանում էր մահանալ մարտի դաշտում՝ որպես հերոս, այլ ոչ թե դավադրության զոհ դառնալ։ Այդ խոսքերը վկայում են նրա զինվորական արժանապատվության և հայրենասիրության մասին։
Ներկայացրե՛ք Մանվել Մամիկոնյանի գործունեությունը։ Ե՞րբ և ինչո՞ւ Արշակ III-ը հեռացավ Հայաստանի արևմտյան մասից։ Ի՞նչ քայլեր ձեռնարկեց Խոսրով IV-ը երկրի միավորման համար։
Մուշեղի մահից հետո Պարսկաստանից հայրենիք վերադարձավ Մանվել Մամիկոնյանը։ Նա ստանձնեց Մամիկոնյան տոհմի ղեկավարությունը և սպարապետի պաշտոնը։ Մանվելը պահանջեց, որ Վարազդատը հեռանա Հայաստանից, և ի վերջո վերջինս ստիպված լքեց երկիրը։ Բատ Սահառունին և Մուշեղի սպանությանը մասնակցած մյուս անձինք մահապատժի ենթարկվեցին։ Մանվել Մամիկոնյանի հովանավորությամբ գահ բարձրացան Պապի որդիները՝ Արշակ III-ը և Վաղարշակը։
Արշակ III-ը (378–387 թթ.) իշխեց բարդ պայմաններում։ 387 թ. Հայաստանը բաժանվեց Հռոմեական կայսրության և Սասանյան Պարսկաստանի միջև։ Արշակ III-ը հեռացավ երկրի արևմտյան հատված, որը անցել էր հռոմեական տիրապետության տակ, և այնտեղ էլ մահացավ։
Խոսրով IV-ը, որը իշխում էր Արևելյան Հայաստանում, փորձեց վերամիավորել երկիրը։ Նա որոշ ժամանակ հարկ վճարելով՝ պահպանեց իշխանությունը նաև արևմտյան մասում։ Բացի այդ, առանց պարսից արքայի համաձայնության կաթողիկոս նշանակեց Սահակ Պարթևին՝ նպատակ ունենալով ամրապնդել ներքին միասնականությունը։ Սակայն նրա ինքնուրույն քաղաքականությունը առաջացրեց պարսից արքա Շապուհ III-ի դժգոհությունը, և Խոսրովը ձերբակալվեց ու տարվեց Պարսկաստան։
Ո՞վ էր Վռամշապուհը։ Ի՞նչ արդյունքներ ունեցավ նրա քաղաքականությունը։
Վռամշապուհը Խոսրով IV-ի եղբայրն էր և իշխեց 388–414 թթ։ Նրա կառավարման շրջանը համեմատաբար խաղաղ էր։ Չնայած Հայաստանը շարունակում էր մնալ բաժանված և ենթակա արտաքին ազդեցություններին, երկրի ներսում պահպանվեց կայունություն։ Վռամշապուհի օրոք ստեղծվեցին մշակութային զարգացման նպաստավոր պայմաններ, ինչը հետագայում կարևոր դեր ունեցավ ազգային կյանքում։
Ի՞նչ իրավիճակ էր Մեծ Հայքում Արտաշես Արշակունու օրոք։ Ի՞նչ դիրք ուներ Սահակ Պարթևը։ Ինչպե՞ս գահազրկվեց Արտաշեսը։
Վռամշապուհի մահից հետո գահ պետք է բարձրանար Արտաշեսը, սակայն նա դեռ անչափահաս էր։ Երկրում ստեղծվեց քաղաքական անկայուն վիճակ։ Պարսից արքունիքը միջամտեց և ժամանակավորապես գահ բարձրացրեց Խոսրով IV-ին, բայց նա շուտով մահացավ։ Այնուհետև պարսից արքան իր որդուն՝ Շապուհին, նշանակեց Հայաստանի կառավարիչ, սակայն նրա կառավարումը դժգոհություն առաջացրեց։
422–428 թթ. իշխեց Արտաշես Արշակունին։ Մի խումբ նախարարներ, դժգոհ լինելով նրա քաղաքականությունից, պարսից արքունիք ներկայացրին մեղադրանքներ, թե թագավորն ու կաթողիկոս Սահակ Պարթևը կողմնակից են Բյուզանդիային։ Պարսից արքա Վռամ V-ը կանչեց նրանց Տիզբոն և քննություն անցկացրեց։ Արդյունքում 428 թ. Արտաշեսը գահազրկվեց և աքսորվեց, իսկ Սահակ Պարթևը զրկվեց պաշտոնից։
Ի՞նչ հետևանքներ ունեցավ Արշակունիների թագավորության անկումը։
428 թ. Արշակունիների թագավորության անկումով ավարտվեց հայկական միապետական պետականության մի փուլը։ Սակայն պետական ավանդույթները ամբողջությամբ չվերացան։ Երկրի կառավարման հիմնական դերակատարները դարձան նախարարական տոհմերը, որոնց միջոցով պահպանվեց ներքին ինքնակազմակերպումը և ազգային ինքնությունը։







